Historie
In China, India en Egypte werd ongeveer 5000 jaar geleden de basis gelegd voor de huidige voetreflexzonetherapie. Rond 1900 (her-)ontdekte de Amerikaanse chirurg dr. William H. Fitzgerald (1872-1942) bij toeval de reflexzones. Hij was als KNO-arts vooral geïnteresseerd in pijnverlichting en verdoving via de zonetherapie op de handen. In 1917 heeft hij een boek gepubliceerd over pijnverlichting door middel van zonetherapie: “Zone Therapy”.
Eunice Ingham (1889-1974), die indirect voor dr. Fitzgerald werkte, raakte gefascineerd door de zonetherapie. Haar interesse ging vooral uit naar de voeten i.p.v. de handen. In 1930 begon zij haar theorie van voetreflexzonetherapie te ontwikkelen. In 1938 publiceerde zij haar eerste boek: “Stories the Feet Can Tell Thru Reflexology” en haar tweede boek kwam in 1945 uit: “Stories the Feet Have Told Thru Reflexologie”. Eunice Ingham wordt gezien als de grondlegster van de hedendaagse (voet)reflexzonetherapie.
Dwight Byers, neefje van Eunice Ingham, groeide op met de voetreflexzonetherapie en ging in 1961 full-time voor zijn tante werken. Dwight heeft in 1973 het Internationale Instituut voor Reflexologie (IIR) opgericht. Nog steeds is hij zeer actief en geeft seminars over de hele wereld.
Medio 20ste eeuw werd deze vorm van therapie door Hanne Marquardt in Europa geïntroduceerd. Zij heeft de behandelmethode aangepast aan de eisen van de mens van deze tijd, die op een complexere wijze ziek is. Zij geldt als dé autoriteit op het gebied van voetreflexzonetherapie.
